FEMKE. THAT’S ME.

Even in een notendop: geboren te Enschede in 1976, opgegroeid in Alphen aan den Rijn, en samenlevend met mijn jeugdliefde Bas en onze drie jongens. Als kind kon je me al uittekenen met een potlood en verf in mijn handen. Lange tijd durfde ik mijn talent niet aan de buitenwereld te tonen. En nu? Nu kan ik niet meer stoppen.

Niet dat ik de kwast ooit heb neergelegd, maar ik zag het meer als een hobby en een broodnodig tegenwicht voor mijn werk in de zorg. Maar ja, toen steeds meer vrienden en kennissen – en ook vrienden van vrienden en kennissen – interesse toonden in mijn werk, besloot ik de sprong te wagen. Ik huurde een atelier en gaf mezelf een half jaar. Het is de beste stap die ik ooit heb genomen.

Eindelijk kreeg mijn creativiteit de ruimte, en steeds meer mensen vonden hun weg naar mijn atelier, mijn werk en mijn workshops. Ik werd gevraagd om metershoge kunstwerken te maken in het prachtige restaurant Maggie Blue. Ik kreeg mijn eerste solo-expositie in The Art Shop, gevolgd door een expositie in de foyer van Parkvilla. Tot mijn verwondering werden bijna alle tentoongestelde werken direct verkocht.

Inmiddels zijn we verhuisd naar de leukste plek van Alphen en omstreken en heb ik een atelier aan huis. Ik doe wat ik het liefste doe op de plek waar ik het liefste ben. Je bent er van harte welkom.

femke kock
Over Femke

Inspiratie

Genoeg over mij. Mijn werk is zoveel boeiender. Een wit en leeg doek vind ik ronduit spannend, soms zelfs eng. Waar begin ik? Met welke kleuren of materialen wil ik werken? Hoe wordt het iets bijzonders?
Het begint allemaal met inspiratie, vaak uit dagelijkse momenten en belevenissen. Een voorbijganger met een intrigerende blik. Een fijn gesprek in de kroeg. Nieuwe indrukken als ik op reis ben. Zo ontstaat zomaar een idee in mijn hoofd, dat op doek of papier verder vorm krijgt.

Ik werk nu het liefst met spuitbussen en acrylverf. Kenners omschrijven mij als een mixed media streetart kunstenaar, maar daar krijg ik dan ook weer de kriebels van. Liever blijf ik experimenteren, grenzen opzoeken en dan maar hopen dat anderen het kunnen waarderen. Waarom zou ik mij in een bepaalde hoek laten plaatsen, als ik mezelf iedere keer opnieuw mag uitvinden?